Zwlekałam z tą decyzją, dlatego długo mnie tu nie było. Jednak w końcu z przyczyn technicznych i dla wygody przenoszę się pod inny adres:

http://zielonahortensja.blogspot.com/

Zapraszam na drugą stronę lustra...

Jest długie lato także w Paryżu. To znaczy, umówmy się, trudno nazwać latem to coś co obserwowaliśmy przez ostatnie dwa miesiące (a w Paryżu nawet sierpień mnie rozczarował- o, gdzież te pustki w metrze!). Dlatego też uciekaliśmy z Paryża kiedy tylko się dało, wykorzystując wszelkie "długie weekendy".

I tak 14 lipca zlekceważyliśmy możliwość oglądania prezentacji sił militarnych Francji czy roznegliżowanych strażaków tańczących na barze (wiem, wiem, Samatha nie byłby ze mnie dumna- a to już trzeci raz!)* i udaliśmy się na południe, w pobliże regionu Włoch zwanego Cinque Terre. Wybór okazał się trafny- chcieliśmy odpocząć w spokoju, a większość włoskich campingów i plaż mnie przerażała. Tłumy ludzi, campingi w postaci wielkich wiosek z basenami, nie, to nie dla mnie. Wybrzeże na południe od Genui zaś jest skaliste, wielkich piaszczystych plaż tam nie ma, więc i ludzi trochę mniej (jak na Włochy). Okazało się, że wybraliśmy świetnie, nasza miejscowość była niewielka, taka z wakacyjnym klimatem, Cinque Terre są przepiękne, pesto bardzo zielone i pachnące, a camping -na tarasach, z widokiem na morze- to odpowiednie miejsce, żeby odpocząć w ciszy.

Odwiedziliśmy też niedalekie Portofino, aby pooglądać jak się żyje będąc młodym, pięknym i bogatym.

Następny długi weekend spędziliśmy w północnych Włoszech, nad Lago Maggiore. I tutaj już tak różowo nie było- owszem, jezioro jest przecudne, ale klimatu włoskiego się tam w ogóle nie poczuje, 90% napotkanych ludzi stanowią turyści obcokrajowcy, a nawet miejscowi mówią do ciebie po angielsku, niemiecku czy francusku (nawet P., który jest Włochem, odpowiadali często po angielsku:). Ponadto w pełni sezonu brzegi jeziora są zatłoczone przez letników. Trzy godziny szukaliśmy campingu, na co najmniej dziesięciu z kolei powiedziano nam, że miejsca nie ma (dla małego, dwuosobowego namiotu). Ale nic to, jezioro i góry wynagrodziły nam wszelkie niewygody!

Nad Lago Maggiore zwiedziliśmy przede wszystkim Isole Borromee i pałac Boromeuszy (wraz z przepięknym ogrodem) na Isola Bella.

Podczas wielu wcześniejszych podróży przejeżdżaliśmy przez Jurę (góry na granicy Francji i Szwajcarii, na północ od Genewy) odkrywając z zachwytem tamtejsze pejzaże. Decyzja była prosta- ostatni długi weekend, z okazji 15 sierpnia spędzamy w Jurze. Oj, nie zawiodła nas ona, nie zawiodła. Pejzaż trochę jak połączenie naszych Beskidów i Gór Stołowych, ludzi niewiele (jak na środek sierpnia), bo pobliskie Alpy jednak pod względem popularności wygrywają ze skromną Jurą, camping pustawy (i 3 razy tańszy niż ten włoski), wspaniałe sery i wina- czego chcieć więcej? Jurę bardzo polecam miłośnikom gór i odpoczynku na łonie natury.

A i tak we wszystkich tych pięknych miejscach tęskno mi było do zeszłorocznej Szkocji...

*We Francji z okazji 14 lipca w remizach organizowane są bale strażaków- szampańska zabawa kończy się tańcem roznegliżowanych pompiers ;)

I nadszedł ten cudowny czas. Czas, gdy nie trzeba na siebie wkładać kilku warstw ubrań, bo przezroczysta bawełenka stanowi ochronę w sam raz, zarówno przed gorącymi promieniami słońca, jak i delikatnym wietrzykiem. Czas  gdy można przeleżeć cały dzień na rozgrzanej trawie patrząc na refleksy światła na przezroczystej wodzie. A pod wieczór zrobić kilka zdjęć pod światło, by pokazać przezroczystą tkaninę.

Eh, trzeba korzystać, nie wiem czy uda mi się wyrwać gdzieś w wakacje, więc te chwile niby ucieczki, na niby łono natury stają się cenne. Jak się nie ma co się lubi...itd. Szukając jakiegoś wiosenno-letniego cytatu zaczęłam przeglądać teksty dawno nie śpiewanych piosenek. Tekstu nie znalazłam (Noc czerwcowa? To dopiero od jutra), a tylko serce mi się z żalu ścisnęło, że te "pejzaże harasymowiczowskie" tak daleko...

Tunika, sandały - La Redoute; pasek, spódnica - sh; kolczyki (prawdziwe kwiaty hortensji) - prezent;

Stojąc na wysokich normandzkich klifach zazdrości się mewie, unoszącej się bez wysiłku, z gracją, ślizgającej się tylko na podmuchach wiatru. Może udałoby się ponieść temu wiatrowi aż na drugą stronę kanału La Manche? A może i dalej, do Szkocji, a potem na ocean? Zaczynam już czuć ten niepokój...

Więcej o Normandii tutaj.

T-Shirt - La Redoute

Chcąc napisać coś więcej ponad informację, że Monceau jest pięknym paryskim parkiem, zajrzałam do internetu. Dowiedziałam się, że jest on w stylu angielskim, że założyciel był kuzynem króla i ścięty został na gilotynie w czasie Rewolucji Francuskiej. Wyczytałam ponadto, że w czasach Komuny Paryskiej schronili się tu, a potem zostali straceni komunardzi. W 1797 miał tu miejsce pierwszy skok ze spadochronem. W XIXw. połowa parku miała zostać przeznaczona pod budowę nieruchomości, ale uratował go Haussmann (a tak na niego psioczę:). Jest tu ponoć pomnik Chopina, którego będę musiała poszukać następnym razem, a w 1876 posłużył za temat jednego z obrazów Moneta.

Dziś park stoi spokojnie, obojętny wobec swej historii, drzewa szumią, w upalną niedzielę (jak ta ostatnia) można odpocząć w cieniu, polansować się z kawą i croissantem, a dzieci mogą przejechać się na grzbiecie kucyka.

Sukienka- Asos; buty- La Redoute; torba- Promod; naszyjnik- prezent;